Opis
Autobiografia w pewien sposób założona jest już w samej strukturze człowieka. Towarzyszy ludzkiemu istnieniu nieomal „od początku” – obecna nawet wówczas, kiedy słowo „ja” nie wyraża jeszcze indywidualnego poczucia odpowiedzialności za czyny, a jednostka czuje się w całości „człowiekiem wspólnoty” – tak, jak nieoddzielalne od egzystencji pozostaje samoodniesienie, z którym wiąże się dwuznaczne, ryzykowne położenie „ja”: „pęknięcie” w strukturze wewnętrzności, którego konsekwencją są wolność, ale i brak stabilności, stałe oscylowanie między „własnym” i „obcym”, ontologiczna „bezdomność”, zasadniczy dystans wobec siebie, konieczność grania i utrzymywania się w roli, potrzeba opracowania „sztuki życia”, historyczność. W zjawisku autobiografii zawiera się cała antropologia istoty, której rzeczywistość Helmuth Plessner określał mianem „położenia eks-centrycznego” albo „bytowania od-środkowego”. …autobiografia nie jawi się jako temat często podejmowany, a już jako temat filozoficzny stanowi rzadkość. (…) Publikacja recenzowanej książki jest godna polecenia jako wartościowej filozoficznej pozycji naukowej. z recenzji prof. dr hab. Czesławy Piecuch
